24 września Adobe poszerzyło sposób, w jaki do jego programów można sięgnąć spoza ich własnych okien. Photoshopa, Lightrooma, Express i Firefly można teraz wywołać z rozmowy w Gemini, a wtyczka Adobe w Claude dostała Acrobata obok narzędzi graficznych, które miała wcześniej, razem ponad 80 pozycji z Acrobata, Express, Photoshopa, Illustratora, Premiere i Lightrooma. Wtyczki do ChatGPT, Slacka i Copilota były już dostępne. Dla kogoś, kto przygotowuje grafikę i dokumenty na halę, pytanie nie brzmi, czy to sprytne, ale której połowy tygodnia może dotknąć, a której dotykać nie wolno.
Co się realnie zmieniło
Strona Gemini to rastry i układ: retusz i kolor na zdjęciach, przeskalowanie jednego projektu na kilka formatów bez ruszania identyfikacji, wypełnienie szablonu na podstawie opisu. Illustratora na tej liście nie ma, więc wektor na razie zostaje poza nią, a samo Adobe mówi o integracji z Gemini jako o pierwszym kroku.
Strona Claude jest szersza i dla mojej roboty ciekawsza, bo jest w niej Acrobat. Można też teraz wziąć plik w ręce wewnątrz rozmowy i poprawić PDF albo układ w Express bezpośrednio, a nie tylko opisywać zmianę i liczyć na to, że opis był dość precyzyjny.
Połowa użyteczna: dokumenty i materiał na ofertę
Reklama i zabudowy stoją na PDF-ach: pakiety przetargowe, zestawy rysunków, karty produktów, zatwierdzenia, dokumentacja powykonawcza. Spora część niepłatnych godzin w projekcie idzie na przekładanie stron, czyli na wyciąganie z dużego zestawu tych kilku arkuszy, które dotyczą mojego zakresu, wklejanie rewizji do pakietu, sprowadzanie dokumentu do tego, co wykonawca ma naprawdę przeczytać. To dokładnie ten rodzaj roboty, w którym opisanie wyniku jest szybsze niż klikanie, pomyłkę widać od razu, a poprawka nic nie kosztuje. To samo dotyczy zdjęć, które nigdy nie trafią na maszynę: fotografii z lokalu wykadrowanych i wyrównanych pod ofertę, zestawu wizualizacji przeskalowanego na trzy formaty. Krótko mówiąc, materiału prezentacyjnego.
Połowa, która zostaje w programie
Plik produkcyjny to nie materiał prezentacyjny. Jest bliżej umowy: kolory marki nazwane i rozpisane, litery zamienione na krzywe, ścieżki zamknięte, linie cięcia oddzielone od linii druku, wszystko w skali 1:1. Asystent, który przerysuje logo, przepróbkuje je albo poprawi kolor, bo tak lepiej wygląda na ekranie, niszczy właśnie te cechy, które czyta ploter i frez. Zasada, którą bym stosował, jest prosta: wszystko, co wychodzi na maszynę, powstaje w programie, jest sprawdzone w pełnym rozmiarze względem rysunku, a asystenci pracują wyłącznie na kopiach.
Dokładność to nie jedyny powód. Prompt nie jest dokumentem: pół roku później, kiedy panel jest zły i ktoś pyta dlaczego, obroni się plik roboczy i zatwierdzony rysunek, a nie rozmowa.
Zanim plik klienta wejdzie w okno czatu
Wysłanie pliku oznacza, że wychodzi on z mojego komputera do czyjejś usługi. Niezbudowana witryna, rzut z nazwami najemców, cennik w środku przetargowego PDF-a: tego nie rozsyła się dalej tylko dlatego, że narzędzie to ułatwia. Tu jest miejsce na zapis w umowie i na ustalenie go raz, na piśmie.
Trzy rzeczy warte zrobienia z tą nowością: sprawdzić ją tam, gdzie błąd jest tani i od razu widoczny, trzymać łańcuch produkcyjny w programie i ustalić zasadę poufności przed pierwszym wysłaniem pliku. Grafika, którą reklamiarz naprawdę wytnie, dalej wychodzi z tego samego starannego przejścia, i to jest robota, którą opisuję w grafice i DTP.
