Robota między Irlandią a Polską rzadko mieści się po jednej stronie wody. Zapytanie przychodzi w jednym języku, oferta wraca w tym samym, a potem panele tnie, ramę spawa i sufit wiesza ktoś, kto mówi w innym. Gdzieś pośrodku stoi przy pile człowiek, który tłumaczy sobie zestawienie materiałów w głowie. Oba moduły konfiguratorów AxisMod traktują język dokumentu tak samo jak wymiar: jako coś, co wychodzi z konfiguracji, a nie jest dopisywane później.
Najpierw stałe zastrzeżenie, żeby nikt nie wyczytał z tego więcej, niż w tym jest: oba moduły to dema. Liczą od początku do końca, ale na katalogu demonstracyjnym i stawkach orientacyjnych, i nie przepuściłem przez nie jeszcze prawdziwego zlecenia. Wart opisania jest mechanizm.
Gdzie zlecenie przez granicę gubi dokumenty
Tłumaczy się zawsze to, co widzi klient: ofertę, mail przewodni, czasem wizualizację. To, co decyduje o tym, czy powstanie właściwa rzecz, jedzie zwykle w języku, w którym zostało napisane.
- Ryzykiem są nazwy pozycji, nie nagłówki. Nagłówek tabeli da się zgadnąć. Linijki, która mówi, który profil, jaki detal krawędzi, jaka zaślepka i jaka mata akustyczna, z ilością obok, nie zgadnie nikt. A to z niej się zamawia.
- Kolejność montażu to instrukcja, nie materiał do wglądu. Czyta się ją raz, na budowie, i robi to ten, kto akurat tego ranka stoi na rusztowaniu. Kolejność w języku, który ekipa czyta w połowie, to kolejność, którą się pomija.
- Dokument przetłumaczony ręcznie jest zdjęciem jednej chwili. Opisuje projekt z dnia, w którym ktoś przy nim usiadł. Potem klient zmienia wykończenie, oryginał idzie w nowej wersji, a tłumaczenie zostaje w katalogu i wygląda dokładnie tak samo oficjalnie jak wcześniej.
- Najgorszy stan to przetłumaczone w połowie. Dokument w jednym czystym języku jest uczciwy. Dokument z trzema angielskimi linijkami w środku polskiego zestawienia mówi czytelnikowi, że nikt tego nie sprawdził, a od tego momentu przestaje on ufać także liczbom.
Język należy do czytelnika, nie do pliku
Oba moduły generują pakiet produkcyjny z bieżącej konfiguracji, a każdy dokument w nim istnieje w obu językach. Nie interfejs dookoła: same dokumenty.
W module baffli to plan układu, siatka podwieszenia, zestawienie materiałów, lista cięć CNC i kolejność montażu. W module fascii to elewacja z rzutem, zestawienie paneli i ramy, specyfikacja liter, zestawienie elektryczne, zestawienie materiałów i podsumowanie wdrożenia, generowane dla każdej lokalizacji, ze zbiorczą sumą dla całej sieci na wierzchu.
Liczy się to, jak głęboko sięga tłumaczenie. Zestawienia nie dostają samych przetłumaczonych nagłówków nad angielską treścią. Nazwy pozycji są w języku dokumentu, bo to są słowa, które ktoś czyta dostawcy przez telefon. Tak samo uwagi i kolejne kroki montażu. Każdy dokument jest samodzielnym plikiem: ogląda się go i pobiera, a że powstaje z konfiguracji, a nie z pisania, wersja w drugim języku nie może być tą starszą. Nie ma takiego momentu, w którym jedna wersja jest już poprawiona, a druga jeszcze nie.
Jedno uczciwe ograniczenie, bo to pytanie nasuwa się od razu. Dziś pakiet wychodzi w języku strony, na której demo zostało otwarte, czyli jeden język na sesję, a nie jeden język na odbiorcę. Przy prawdziwym wdrożeniu przydaje się zachowanie, które bym zbudował: podsumowanie dla klienta w jego języku i pakiet na halę w języku hali, z tej samej konfiguracji, za jednym razem. To samo dotyczy waluty i zapisu liczb przyjętego na danym rynku, które w module produkcyjnym biorą się z zasad klienta, a nie z moich.
Dlaczego to było trudne: tłumaczenia były kompletne, a angielski i tak wychodził
Lekcja, po której zacząłem to traktować poważnie, wzięła się z mojej własnej strony, dwujęzycznej od pierwszego dnia. Tłumaczenia były kompletne. Przeczytałem gotowe strony mimo to i w środku polskich zdań siedziały angielskie: podpis galerii, linijka pod zdjęciem profilowym, rząd etykiet na osi. Żadne z nich nie było brakującym tłumaczeniem. To były zdania, które nigdy przez tłumaczenie nie przeszły, wbudowane w gotowe elementy strony i podawane po angielsku, dopóki nie nadpisze ich to miejsce, które z nich korzysta. Nic ich nie zgłosiło, bo od środka wszystko wyglądało na obecne i poprawne.
Wyszły z tego dwie rzeczy i obie obowiązują dziś w dokumentach. Pierwsza: wszędzie źródłem jest tekst angielski, więc najgorsze, co czytelnik zobaczy, to zrozumiałe angielskie zdanie, a nie pusty znak, kod albo ucięte słowo. Druga: jedynym testem, który się liczy, jest przeczytanie gotowej rzeczy w obu językach, dokładnie tak, jak dostaje ją odbiorca. Nie lista tłumaczeń ani liczba pokrytych pozycji: sam dokument, po polsku, od początku do końca, a potem po angielsku. Ten przegląd zajmuje kilka minut i znajduje to, czego nikt nie uznał za tekst.
Co to jest warte przy zleceniu w dwóch krajach
- Hala czyta instrukcję napisaną dla hali, w swoim języku, zamiast interpretować dokument napisany dla klienta.
- Nikt nie płaci za etap tłumaczenia i nikt na niego nie czeka. Ten etap nigdy nie powstał.
- Zmiana ustalona na spotkaniu trafia od razu do obu wersji językowych, więc tłumaczenie nie opisuje po cichu poprzedniego projektu.
- Sieć rozłożona na dwa kraje działa na jednym komplecie danych, a każda lokalizacja dostaje dokumenty w tym języku, w którym naprawdę pracują ludzie na miejscu.
Jeżeli Twoja robota przekracza granicę
Test jest tani. Weź ostatni pakiet wysłany do zakładu za granicą i sprawdź, kto przetłumaczył nazwy pozycji, kiedy i czy to, co przetłumaczył, to nadal aktualny projekt. Jeżeli w odpowiedzi pada nazwisko i data, w każdym wygranym zleceniu siedzi ukryte tłumaczenie, a wersja w katalogu jest wersją prawdziwą w tamtym tygodniu.
Oba moduły da się wyklikać od początku do końca, po polsku i po angielsku, razem z generowanymi dokumentami: AxisMod. Podstawienie pod ten sam mechanizm własnych pozycji, własnego nazewnictwa i własnych zasad jest dokładnie tym, do czego moduł służy, a halowy koniec tego wszystkiego, listy cięć i pliki idące prosto na maszynę, to ta część mojej roboty, z której to wyrosło: wsparcie produkcji.
